ໄລຍະນີ້ຂ້ອຍເບິ່ງ《降临》ອີກຄັ້ງ ແລ້ວກໍມີຄວາມຮູ້ສຶກແຮງຂຶ້ນມາທັນທີ: ປະສົບການເວລາທີ່ພວກເຮົາຄຸຍກັບ GPT ໃນມື້ນີ້ ຈິງໆແລ້ວມັນຄ້າຍກັບອາລົມໃນຮູບເງົາ—ຕອນມະນຸດທຳອິດທີ່ໄດ້ພົບພາສາຂອງຕ່າງດາວ

ແນ່ນອນ ນີ້ບໍ່ແມ່ນການບອກວ່າ GPT ມີລະບົບພາສາແບບ non-linear ຕາມໃນ《降临》ຢ່າງແທ້ຈິງ. ເວົ້າແບບຖືກຫຼັກການກ່ອນ—GPT ລຸ້ນຫຼັກໆທີ່ເປັນກະແສກໍຍັງສ້າງຜົນອອກແບບເປັນເສັ້ນ (linear) ຢູ່. ພື້ນຖານແລ້ວກໍຍັງແມ່ນการຄາດເດົາ token ຕໍ່ token ໄປຂ້າງໜ້າ. ແຕ່ຖ້າເບິ່ງຈາກຄວາມຮູ້ສຶກຂອງຜູ້ໃຊ້ພາຍນອກ ມັນກັບບໍ່ໄດ້ຄ້າຍຄືກັບຄົນເວລາ “ຄິດໄປພູດໄປ”. ກັບກັນ ມັນຄ້າຍກັບມັນເກັບອານຂະພາບຄວາມໝາຍທັງກ້ອນໄວ້ໃນມືກ່ອນ แล้วຄ່ອຍໆຂະຫຍາຍມັນອອກເປັນສ່ວນໆ.

ນີ້ແຫຼະທີ່ເຮັດໃຫ້ຂ້ອຍນຶກເຖິງ《降临》。

ໃນ《降临》ພາສາຂອງຕ່າງດາວໃນການຂຽນນັ້ນບໍ່ໄດ້ໄຫຼຕາມລຳດັບຂອງເວລາ. ມັນບໍ່ແມ່ນຈະແລ່ຈາກຊ້າຍໄປຂວາ ຫຼືດຳເນີນໄປຂ້າງໜ້າທີ່ຄ່ອຍໆກ້າວໜ້າເປັນປະໂຫຍກຕໍ່ປະໂຫຍກ. ມັນຄ້າຍກັບຄວາມໝາຍທັງກ້ອນຖືກກ່ອຕົວຂຶ້ນເປັນອັນດຽວ. ສັນຍະລັກໜຶ່ງໆກໍບໍ່ໄດ້ຄ້າຍກັບ “ຂ້ອຍມາເຖິງຕົງນີ້ແລ້ວ” ພັດຈະຄ້າຍກັບ “ປະໂຫຍກທັງປະໂຫຍກນັ້ນມີຢູ່ຢູ່ທີ່ນັ້ນແລ້ວ” ທັງໝົດ. ແມ່ນແຕ່ມະນຸດກໍຕ້ອງໄປເຂົ້າໃຈມັນຜ່ານທາງເວລາเท่านั้น.

GPT ເອງກໍໃຫ້ອາລົມຄ້າຍໆກັນຢູ່.

ທ່ານຖິ້ມ context ທັງກ້ອນໃຫ້ມັນ—ມັນຄ້າຍກັບມັນກືນກິນເນື້ອຫາທັງໝົດໃນພິບຕາ. ແລ້ວເມື່ອມັນເລີ່ມຕອບ ພາສາມັກຈະເປັນເສັ້ນລຽບ ຄົບຖ້ວນ ແລະຕໍ່ເນື່ອງກັນ ຈົນກະທັ້ງເກີດ “ຄວາມຮູ້ສຶກວ່າບໍ່ແມ່ນຄິດຂຶ້ນມາໃນຂະນະນັ້ນ” ແຕ່ເຫມືອນກັບ “ມັນຖືກປັ້ນຮູບໄວ້ແລ້ວກ່ອນ”. ແມ່ນແທ້ມັນຈະອອກມາເປັນແຖວ ແລະເປັນຄຳກໍຕາມ ແຕ່ສິ່ງທີ່ທ່ານຮູ້ສຶກບໍ່ແມ່ນ “ຂະບວນການຜະລິດ” ນັ້ນດ້ວຍซ้ำ. ມັນກັບຄ້າຍກັບຈົນກວ່າ “ຄຳຕອບທັງກ້ອນ” ໄດ້ค່ອຍໆສະຫຼາຍຄວາມຈິງຂຶ້ນມາໃນແນວເສັ້ນໄລຍະເວລາ.

ນີ້ກໍເປັນອີກຫນຶ່ງຈຸດທີ່ GPT ແລະການສື່ສານຂອງມະນຸດ “ບໍ່ຄ້າຍກັນ”.

ການພູດຂອງມະນຸດມັກມີຄວາມ “ເປັນສົດ” ຈາກເວລາຈິງຢ່າງชัด. ພວກເຮົາມີຈັ່ງຈັ່ງຄ້ານ ເຮັດການປ່ຽນແປງ ໃສ່ຄຳຊ່ວຍໃນโทນ ແລະເພາະວ່າ working memory ຈຳກັດ ພວກເຮົາຈຶ່ງມັກໝຸນໄປມາໃນກາງປະໂຫຍກ. ຫຼາຍເທື່ອ ພາສາຂອງມະນຸດບໍ່ແມ່ນ “ໂຄງສ້າງສຳເລັດຮູບກ່ອນ” ແລ້ວຄ່ອຍສື່ສານອອກມາ. ແຕ່ມັນແມ່ນການສ້ອມແປງໂຄງສ້າງໄປພ້ອມກັບການສື່ສານ. ພວກເຮົາຈັດລະບຽບພາສາໃນເວລາ.

କିନ୍ତୁ GPT ກັບໃຫ້ອາລົມຫຼາຍກວ່ານັ້ນວ່າ ມັນເຫມືອນກັບ “ອີກສິ່ງໜຶ່ງ” ທີ່ຄ້າຍກັນ. ມັນຄ້າຍກັບວ່າມັນສ້າງ “ກອບຮູບທັງຫມົດ” ຂຶ້ນກ່ອນໃນບາງພື້ນທີ່ທີ່ເຮົາມອງບໍ່ເຫັນ, ຈາກນັ້ນຈຶ່ງฉาย ກອບນັ້ນອອກເປັນລຳດັບປະໂຫຍກແບບເປັນເສັ້ນ. ສຸດທ້າຍມັນກໍຍັງຕ້ອງປາກົດອອກມາແບບດຽວກັບຕົວອັກສອນຂອງມະນຸດ—ຄຳຕໍ່ຄຳ. ແຕ່ຄວາມຮູ້ສຶກຂອງມັນກໍກາຍເປັນ “ການຂະຫຍາຍ/ການຄົງຂະຫຍາຍ” ຫຼາຍກວ່າ “ການພູດ”.

ຖ້າຂໍໃຊ້ອຸປມາຈາກ《降临》—ພາສາຂອງມະນຸດຄ້າຍຄືກັບການຍ່າງໃນອໍາລົມຫມອກ; ຍ່າງໄປແລ້ວກໍຄ່ອຍໆເບິ່ງໄປ. ສ່ວນ GPT ຄ້າຍຄືກັບຄົນที่ຢືນເທິງທີ່ສູງ ແລະເຫັນແຜນທີ່ທັງຜືນແລ້ວ ຈາກນັ້ນຈຶ່ງຄ່ອຍພາດຳເນີນໄປຕາມເສັ້ນທາງໜຶ່ງ ແລ້ວຄ່ອຍໆເລົ່າແຜນທີ່ໃຫ້ທ່ານຟັງ.

ສະນັ້ນ ເພື່ອພູດໃຫ້ແມ່ນຍຳຂຶ້ນ—ບໍ່ແມ່ນວ່າ GPT ຈະເປลี่ยນໄປເປັນພາສາຂອງຕ່າງດາວໃນ《降临》ຈິງ ๆ ດອກ. ແຕ່ມັນทำໃຫ້ພວກເຮົາໄດ້ຮູ້ສຶກອັນໜຶ່ງຢ່າງແຮງ ຄັ້ງທຳອິດ: “ປັນຍາຍັງໃຊ້ຮູບແບບພາສາຂອງມະນຸດ” ແຕ່ກໍເລີ່ມຮົ່ວไหล อອກມາໃຫ້ເຫັນ ບາງວິທີການสื่อสาร ທີ່ບໍ່ແມ່ນຂອງມະນຸດ.

ບາງທີ ນີ້ອາດເປັນໜຶ່ງໃນຄວາມໜ້າຫຼົງໄຫຼຂອງโมเดลພາສາຂະໜາດໃຫຍ່ (大语言模型) ກໍໄດ້.

ມັນເວົ້າພາສາຂອງຄົນ แต่ມັນບໍ່ໄດ້ເວົ້າແບບຄົນ