در ۱۴ فوریهٔ ۱۹۹۰، فضاپیمای Voyager 1 پس از انجام مأموریتِ کاوش، در حال خروج از منظومهٔ شمسی بود. این فضاپیما بیرونتر از مدار نپتون قرار داشت و فاصلهاش از زمین حدود ۶ میلیارد کیلومتر برآورد میشد (حدود ۴۰ برابر فاصلهٔ متوسط زمین تا خورشید).
بنا به پیشنهادِ کارل ساگان (Carl Sagan)، به فضاپیما دستور داده شد برگردد و عکسی از «پرترهٔ خانوادگی» (family portrait) بگیرد؛ از جمله همین تصویر مشهور با نام «苍蓝点» که به «نقطهٔ آبیِ کمرنگ» شناخته میشود.
در عکس، زمین به شکل یک نقطهٔ آبیِ بسیار کوچک در میان نوارهای نورِ خورشید دیده میشود. این نوارهای نور، تصاویرِ کاذبی هستند که داخل دوربین به دلیل بازتاب نور خورشید شکل میگیرند. در این تصویر، زمین فقط ۰.۱۲ پیکسل را اشغال میکند و اینگونه نشان میدهد سیارهٔ ما در پهنهٔ عظیمِ جهانِ هستی چقدر ناچیز است.
«دوباره به آن نقطه نگاه کنید. آنجاست که ما قرار داریم. آنجاست خانهٔ ما. آنجاست خودِ ما. روی همان نقطه، هر کسی که دوستش دارید، هر کسی که میشناسید، هر کسی که دربارهاش شنیدهاید—و هر انسانی که زمانی وجود داشته—همهٔ انسانها کل زندگیشان را همانجا گذراندهاند. جمعِ شادیها و رنجهای ما؛ هزاران و هزاران دینِ مطمئن، ایدئولوژی و نظریهٔ اقتصادی؛ هر شکارچی و هر گردآورندهٔ خوراک؛ هر قهرمان و هر بزدل؛ هر سازنده و هر نابودگر تمدنها؛ هر پادشاه و هر کشاورز؛ هر زوج جوانِ عاشق؛ هر کودکی سرشار از امید؛ هر پدر و هر مادر؛ هر مخترع و هر کاشف؛ هر آموزگارِ اخلاق؛ هر سیاستمدارِ فاسد؛ هر “سوپرستاره” و هر “رهبرِ عالی”—و نیز همهٔ قدیسان و همهٔ گناهکاران در تاریخ گونهٔ ما—همه روی همان دانهٔ گردِ گرفتار در میانِ غبارِ نورِ خورشید زندگی کردهاند.» — کارل ساگان