วันที่ 14 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1990 ยานสำรวจอวกาศวอยเอเจอร์ 1 (Voyager 1) ซึ่งทำภารกิจสำรวจเสร็จสิ้นแล้ว กำลังเคลื่อนออกจากระบบสุริยะ โดยอยู่ “นอกวงโคจรของดาวเนปจูน” และอยู่ห่างจากโลกประมาณ 6 พันล้านกิโลเมตร (ราว 40 เท่าของระยะเฉลี่ยจากโลกถึงดวงอาทิตย์)

ตามข้อเสนอของคาร์ล เซแกน (Carl Sagan) ได้มีคำสั่งให้ยานหันกลับไปถ่ายภาพ และได้บันทึกชุดภาพ “family portrait” หนึ่งในภาพที่เป็นที่รู้จักอย่างกว้างขวาง คือภาพที่มีชื่อว่า “苍蓝点” หรือ “จุดสีน้ำเงินที่มัวหม่น”

ในภาพนั้น โลกดูเหมือนเป็นจุดสีน้ำเงินเล็กจิ๋วเพียงแถบเดียวอยู่ท่ามกลางรัศมีแสงอาทิตย์ ซึ่งแถบแสงเหล่านั้นเป็นภาพหลอนในตัวกล้อง เกิดจากการสะท้อนของแสงจากดวงอาทิตย์เอง โดยในภาพนี้ โลกมีเพียง 0.12 พิกเซลเท่านั้น แสดงให้เห็นถึงความเล็กน้อยของดาวเคราะห์ของเรา ในความกว้างใหญ่ของจักรวาล

“จงมองจุดนั้นอีกครั้ง นั่นแหละที่อยู่ของเรา นั่นคือบ้านของเรา นั่นคือเรา บนจุดนั้น คนที่คุณรักทุกคน คนที่คุณรู้จักทุกคน คนที่คุณเคยได้ยินชื่อ—และทุกคนที่เคยมีอยู่จริง—มนุษย์ทุกคน ต่างใช้เวลาชีวิตทั้งชีวิตอยู่ที่นั่น ผลรวมของความสุขและความทุกข์ ความเชื่อทางศาสนา อุดมการณ์ และทฤษฎีทางเศรษฐศาสตร์นับเป็นหมื่นนับพัน ทุกคนที่เป็นนักล่าและผู้เก็บหาอาหาร ทุกคนที่เป็นทั้งวีรบุรุษและคนขลาด ทุกคนที่สร้างอารยธรรมและทุกคนที่ทำลายอารยธรรม ทุกกษัตริย์และทุกชาวนา ทุกคู่รักหนุ่มสาวทุกวัย ทุกเด็กที่เต็มไปด้วยความหวัง ทุกพ่อและทุกแม่ ทุกนักประดิษฐ์และนักสำรวจ ทุกครูผู้สอนคุณธรรม ทุกนักการเมืองที่ทุจริต ทุก “ซูเปอร์สตาร์” ทุก “ผู้นำสูงสุด” ในประวัติศาสตร์ของเผ่าพันธุ์เรา—นักบุญและคนบาปทั้งหมด—ล้วนใช้ชีวิตอยู่บนเศษฝุ่นเล็กจิ๋วที่ปกคลุมอยู่ในละอองแสงอาทิตย์นั้น” —— คาร์ล เซแกน