កាលពីខ្ញុំនៅក្មេង ខ្ញុំជាមនុស្សមកពីទីកន្លែងផ្សេង។ ខ្ញុំបានតាមឪពុកម្ដាយមកពីខេត្តតូចមួយ ទៅកាន់ទីក្រុងធំមួយ។ ដូច្នេះ ភាពឯកោក៏បានក្លាយជាស្លាកស្នាមមួយដែលតាមជាប់នៅជិតខ្ញុំ មិនអាចលុបចោលបានឡើយ។
នៅកន្លែងដែលមិនស្គាល់ មិត្តភក្តិគឺជាអ្វីៗទាំងអស់។ រាល់ពេលចប់កម្មវិធី មនុស្សទាំងអស់ត្រឡប់ទៅផ្ទះវិញ ខណៈពេលដែលខ្ញុំអាចត្រឡប់បានតែបន្ទាប់ពីមិត្តភក្តិទាំងអស់ចាកចេញអស់ហើយ។ ខ្ញុំត្រូវតែត្រឡប់តែឯង ដោយឯកោយ៉ាងខ្លាំង។ ក្រៅពីមិត្តភក្តិ ខ្ញុំមិនមានអ្វីទៀតទេ។ ភាពឯកោនោះតែងតែដេញតាមខ្ញុំយ៉ាងជិតស្និទ្ធ រហូតដល់ក្រោយពេលខ្ញុំរៀបការ ខ្ញុំក៏មិនដឹងថាពេលណា ទើបស្រាប់តែយល់ថា ភាពឯកោដូចជាបានទៅឆ្ងាយអស់រយៈពេលយូរហើយ។ ថ្ងៃខែដែលកន្លងផុតទៅ គឺជារបៀបនេះ—មិនអាចត្រឡប់ទៅវិញបានឡើយ។
នៅសាលាបឋមសិក្សា ខ្ញុំមានមិត្តម្នាក់ដែលយើងនៅជាមួយគ្នាជារៀងរាល់ថ្ងៃ។ មកដល់ពេលនេះ ក្នុងវេលានេះផ្ទាល់ ខ្ញុំនឹកនូវថ្ងៃដែលបាននៅជាមួយគាត់ខ្លាំងណាស់។ ចាប់តាំងពីខ្ញុំចាកចេញពីគាត់មក ជីវិតរបស់ខ្ញុំក៏មិនបានឆ្លងកាត់ពន្លឺថ្ងៃភ្លឺស្រស់បែបកាលពីមុនទៀតទេ។ រាល់ពេលខ្ញុំនឹកដល់អនុស្សាវរីយ៍ដែលយើងបាននៅជាមួយគ្នា នៅក្នុងបេះដូងខ្ញុំតែងតែមានអារម្មណ៍ឈឺចាប់តក់ស្លុតម្តងហើយម្តងទៀត ហើយខ្ញុំក៏មិនហ៊ានទៅជួបគាត់ដែរ។ ពេលវេលាមិនអាចត្រឡប់ក្រោយបានទៀតទេ។
មនុស្សម្នាក់…តាមពិតទៅ គឺដោយសារអ្នកដែលច្រៀងធ្វើឲ្យខ្ញុំនឹកដល់គាត់។
រូបនេះធ្វើឲ្យខ្ញុំនឹកដល់គាត់។