Küçükken başka bir yerden gelmiş biriydim; annemle babamın peşinden bir ilçe kasabasından büyük bir şehre taşındık. Böyle olunca yalnızlık, hep yanımda duran ve düşürmediğim bir etiket gibi oldu.
Tanımadığım bir yerde arkadaş, dünyanın tamamıydı. Herkes dağılıp giderken ben hep geride kalıyordum: arkadaşlarımın hepsi gittikten sonra, ancak o zaman tek başıma eve dönebiliyordum. Arkadaştan başka hiçbir şeyim yoktu. O yalnızlık, benden hiç kopmadan takip etti durdu; ta ki evlenene kadar. Sonra fark etmeden bir gün, yalnızlığın sanki çoktan uzaklaştığını sezdim. Geçmiş, işte böyle… Geriye dönmek mümkün değil.
İlkokuldayken her gün birlikte olduğumuz bir arkadaşım vardı. Şu an, tam bu anda, onunla birlikte olduğumuz günleri özellikle çok özlüyorum. Onun yanından ayrıldıktan sonra hayatım bir daha o kadar parlak, güneşli olmadı. Bizim birlikte geçirdiğimiz zamanları her hatırladığımda içimde hep bir burkulma oluyor; ama yine de ona gidip görüşmeye cesaret edemiyorum. Zaman artık geri gelmiyor.
Bir insan… aslında şarkı söyleyen kişi beni ona dair hatıralara götürdüğü için.
Bu görsel de onu hatırlatıyor