ตอนเด็ก ฉันเป็นคนย้ายถิ่นฐานจากที่อื่น ตามพ่อแม่มาจากเมืองเล็กแห่งหนึ่ง ไปสู่เมืองใหญ่ ดังนั้น “ความเหงา” จึงกลายเป็นตราที่ติดแน่นอยู่ข้างกายฉันมาตลอด—ไม่มีวันเลือนหาย
ในที่ที่ไม่คุ้นเคย สำหรับฉัน “เพื่อน” คือทั้งโลก ทุกครั้งที่การพบปะจบลง ทุกคนก็กลับไป แต่ฉันกลับได้เพียงรอให้เพื่อน ๆ เดินจากไปจนหมด แล้วค่อยเดินกลับคนเดียวอย่างโดดเดี่ยว นอกจากเพื่อน ฉันไม่มีสิ่งใดเลย ความเหงานั้นติดตามฉันอย่างแนบแน่น ไม่ยอมปล่อย จนกระทั่งหลังฉันแต่งงาน—อยู่ ๆ ก็เพิ่งรู้ตัวว่า ความเหงานั่นเหมือนจะจากไปนานแล้ว ช่วงเวลาที่ผ่านไปแล้วเป็นแบบนั้นเอง ต่อให้อยากกลับก็ไม่สามารถกลับไปได้อีก
ตอนประถม ฉันมีเพื่อนคนหนึ่งที่ได้อยู่ด้วยกันทุกวัน ตอนนี้ ในตอนนี้เอง ฉันคิดถึงวันที่ได้อยู่กับเขามากเป็นพิเศษ นับตั้งแต่เราห่างกัน ชีวิตของฉันก็ไม่เคยมีแสงแดดที่สดใสเช่นเดิม ทุกครั้งที่นึกถึงวันเวลาเราร่วมกัน ในใจฉันก็รู้สึกเจ็บแปลบซ้ำแล้วซ้ำเล่า—แต่ฉันก็ไม่กล้าไปหาเขา เวลาเดินไปแล้ว คงกลับคืนไม่ได้อีกแล้ว
คนหนึ่ง…จริง ๆ แล้วเป็นเพราะเสียงเพลงของเขาที่ทำให้ฉันนึกถึงเขา
รูปภาพนี้ทำให้ฉันนึกถึงเขา