ຕອນຂ້ອຍຍັງນ້ອຍ ຂ້ອຍເປັນຄົນມາຈາກທີ່ອື່ນ ຕ້ອງໄປກັບພໍ່ແມ່ ຈາກເມືອງນ້ອຍອອກໄປຫາເມືອງໃຫຍ່. ດັ່ງນັ້ນ ຄວາມເງົາເບື່ອ ຈຶ່ງກາຍເປັນສະຫຼາກເຄື່ອງໝາຍຢູ່ຂ້າງຂ້ອຍ ບໍ່ອາດຖອດອອກໄດ້ຈັກເທື່ອ—ມັນຕິດຕາມຢູ່ຕະຫຼອດ.
ໃນທີ່ທີ່ບໍ່ຄຸ້ນເຄີຍ ສິ່ງທີ່ເປັນໂລກທັງໝົດຂອງຂ້ອຍກໍຄື “ໝູ່”. ທຸກຄັ້ງຈົບງານລົງ ທຸກຄົນກໍກັບບ້ານໄປ ແຕ່ຂ້ອຍກັບໄດ້ກໍພາຍຫຼັງທີ່ໝູ່ທັງໝົດອອກໄປແລ້ວ ຂ້ອຍຈຶ່ງຕ້ອງກັບຄົນດຽວຢ່າງເຈັບໃຈ. ນອກຈາກໝູ່ ຂ້ອຍບໍ່ມີອັນໃດເລີຍ. ຄວາມເງົາເບື່ອນັ້ນຕິດຕາມຂ້ອຍແບບບໍ່ຍອມຫ່າງ ຈົນກະທັ້ງຫຼັງຂ້ອຍແຕ່ງງານ—ແບບບໍ່ຮູ້ຕົວກໍພົບວ່າ ຄວາມເງົາເບື່ອນັ້ນ ຄືວ່າໄດ້ຫາຍໄປດົນແລ້ວ. ວັນເວລາທີ່ຜ່ານໄປ ແມ່ນແນວນີ້—ກັບໄປອີກບໍ່ໄດ້.
ຕອນປະຖົມ ຂ້ອຍມີໝູ່ຄົນໜຶ່ງ ທີ່ໄດ້ຢູ່ດ້ວຍກັນທຸກມື້. ໃນຕອນນີ້ ຂ້ອຍເປັນຫຍັງຢາກນຶກເຖິງວັນທີ່ໄດ້ຢູ່ກັບລາວຫຼາຍເກີນ. ນັບຕັ້ງແຕ່ທີ່ຂ້ອຍຈາກລາວ ຊີວິດຂອງຂ້ອຍກໍບໍ່ເຄີຍມີແສງຕາເວັນທີ່ສົດໃສແບບເກົ່າໆຄືເດີມ. ທຸກເທື່ອທີ່ນຶກເຖິງຊ່ວງເວລາທີ່ພວກເຮົາຢູ່ນຳກັນ ໃນໃຈຂ້ອຍກໍມັກຈະເຈັບແປບຢູ່ສະເໝີ ແລະຂ້ອຍກໍບໍ່ກ້າໄປພົບລາວ ເພາະເວລາແລ້ວ ກັບໄປບໍ່ໄດ້ອີກແລ້ວ.
ຄົນໜຶ່ງ… ຢ່າງແທ້ຈິງ ກໍເພາະຄົນທີ່ໄດ້ຮ້ອງເພງ ໄດ້ທຳໃຫ້ຂ້ອຍນຶກເຖິງລາວ.
ຮູບນີ້ເຮັດໃຫ້ຂ້ອຍນຶກເຖິງລາວ